Ժամանց

Մոտ է քո վերջը Ալիև. Փաշինյանի որդին առաջնագծում է, իսկ որտեղ է Ալիևի լակոտը

Talyshistantimes.com-ը գրում է, որ այսօր յուրաքանչյուր մայր Ադրբեջանում, լսելով առաջնագծում նոր աղետալի կորուստների մասին, ողբալով զոհվածներին և աղոթելով ողջերի համար, հուսահատվում է, թե հանուն ինչի ենք մենք կռվում:

Ում համար, ում շահերի համար են ամեն ժամ զոհվում մեր երիտասարդները։

Այս հարցին հեշտ չէ գտնել պատասխանը: Այն ակնհայտ է։ Ադրբեջանի ղեկավարությունը, վաճավռելով կիսախելագար, իրեն թուրք սուլթան երևակայող թուրքին, փորձում է բավարարել երկուսի ամբիցիաները ուրիշի երեխաների կյանքերի հաշվին։

Բայց կա մի հարց, որի պատասխանը շատ ավելի դժվար է գտնել: Որտեղ է գտնվում Ադրբեջանի նախագահի որդին եւ փոխնախագահը:

Գուցե այդ հարցն այդքան ակնհայտ չլիներ, եթե չլիներ հայկական կողմի պատկերը։

Ադրբեջանի շարքային քաղաքացիները, չնայած երկրում անջատված ինտերնետին, քաջատեղյակ են ոչ միայն մարտադաշտում ադրբեջանական բանակի կրիտիկական վիճակի՝ ռազմական տեխնիկայի եւ կենդանի ուժի հսկայական կորուստների մասին, այլև շատ լավ տեսնում են, թե ինչ է կատարվում Հայաստանում և Ղարաբաղում։ Հազարավոր ու հազարավոր երիտասարդներ գրոհում են

Հազարավոր հայեր հավաքվում են զինկոմիսարիատներում, նետվում առաջնագիծ՝ հայրենիքը պաշտպանելու համար, նույն նպատակով հայերն ամբողջ աշխարհից գալիս են Հայաստան։ Բայց այն, ինչ իսկապես ապշեցնում է շարքային ադրբեջանցու երևակայությունը, այդ հայերի կամավոր մասնակցությունն է պատերազմին, ովքեր, իրենց տեսանկյունից, կարող էին հանգիստ մի կողմ քաշվել և հետևել Հայոց բանակի հաղթական երթին։

Ճակատում երաժիշտներ, գիտնականներ, բանաստեղծներ, նկարիչներ, ականավոր մարզիկներ են։ Մարտնչում է առաջին գծում Եվրոպայի չեմպիոն և ազատ ոճի ըմբշամարտի աշխարհի առաջնության մրցանակակիր … գլուխ խոնարհեց փաուերլիֆթինգի ազգային չեմպիոնը … կյանքը հայրենիքի համար տվեց հայտնի դերասանի որդին… Նման վերնագրերը, ըստ ամենայնի, ոչ ոքի չեն զարմացնում Հայաստանում։ Նրանք հպարտության զգացում են առաջացնում իրենց հայրենակիցների համար։

Հայրենիքի համար մահանալը պատվի հարց է, որը աղմուկ եւ պաթոս չի պահանջում, քանի որ այդ մարդիկ գնացել են պայքարել սրտի կանչով, առանց աղմուկ-աղաղակի:

Ղարաբաղցիների համար հպարտության առանձնահատուկ զգացումը նրանց նախագահն է։ Առանց ավելորդ խոսքերի, քաջալերող ժպիտով, նա մեկնեց առաջնագիծ՝ պաշտպանելու իր զինվորներին։ Եվ նույնիսկ համացանցում արված լուսանկարներում երևում է բարձր տրամադրություն, որը տիրում է բանակում, որը միավորել է ողջ ժողովրդին` մեկ պոռթկումով։

Կարելի է արդյոք նման իրավիճակում պատկերացնել մեր գերագույն գլխավոր հրամանատարին, ով երեկոյի ընթացքում ռուլետկա խաղ է անում, մինչև մարտի դաշտում զոհվում են երիտասարդ տղաները…

Իսկ այսօր Ադրբեջանում իսկական շոկ ապրեցին։ Հայկական ռեսուրսներում լուրեր են հայտնվել այն մասին, որ ՀՀ վարչապետի որդին՝ Աշոտ Փաշինյանը, վերջերս ավարտելով ժամկետային ծառայությունն ու զորացրվելով բանակից, կամավոր է գնացել Ղարաբաղը պաշտպանելու։ Մեր հայրենակիցների աչքերում դա արդեն պարզապես դուրս է գալիս բանական շրջանակներից … և հենց այդ ֆոնին էլ ավելի արդիական է դառնում գլխավոր հարցը. իսկ հիմա որտեղ է Իլհամ Ալիևի և Մեհրիբան խանումի միանգամայն գործունակ որդին։

Մենք նրան գոնե մեկ անգամ տեսել ենք վերջին օրերին։ Որտե՞ղ է մեր կորած “ոսկե տղան”: Ծախսո՞ւմ է պետական գանձարանը Անատոլիայի ափին` ինչ-որ տեղ: Զվարճանո՞ւմ է եվրոպական մայրաքաղաքներում: Ես հաստատ չեմ կարող ասել։ Չգիտեմ։

Մի բան հաստատ գիտեմ՝ նա ճակատում չէ ։ Նրա Պապայի սանձազերծած պատերազմը նրա պատերազմը չէ։ պատերազմը նրա համար-ինչ-որ տեղ շատ հեռու. Նա չի լսում պայթող ռումբերի ձայները, չի տեսնում մարտական ընկերների մահերը։ Եվ արդյոք նա կարող է ունենալ մարտական ընկերներ: Առավելագույնը պոկերի գործընկերներ են։

Ձեզանից շատերն այսօր համացանցում տեսան հոլովակ. ադրբեջանցի մայրերը բառացիորեն կռվի են բռնվել ոստիկանության հետ՝ հետ մղելով իրենց որդիներին։ Բղավոցներ, արցունքներ, ուշագնացություններ, բայց կարևորը զայրույթն է, արդար զայրույթը։